Titus Tüneli Hatay iline 30 km, Samandağ ilçesine 5 km uzaklıktadır. Tünel 7 metre yüksekliğe, 6 metre genişliğe ve 1380 metre uzunluğundadır. 130 metresi kapalı tünel olup kalan bölümler açıktır. Tünelin yapılma amacı seller yüzünden limanın dolma tehlikesini önlenmek için İmparator Vespasianus tarafından dağın delinerek, suyun akış yönü değiştirilmesi suretiyle 10 yıllık çalışma sonucu yapılmıştır. İmparator Vespasinus zamanında (M.S 69-79) başlanan tünel çalışması, imparatorun oğlu Titus (M.S 79-81) zamanında tamamlanmıştır.

Uzunca yol yürüdükten sonra Romalılardan kalma bir köprü çıkıyor önümüze. Taşların birbirine sıkı sıkı konulmasıyla hiçbir harç olmadan sabitlenerek yapılmış köprü. Köprüyü geçtikten sonra Beşikli Mağara< tabelasını gördüğümüz gibi rotamızı buraya çeviriyoruz.

Beşikli Mağara Romalılar dönemine ait kayaya oyulmuş mezar kompleksidir. Yöre halkı tarafından, mezar adasının içinde yan yana aynı boyutlarda işlenerek biçimlendirilmiş üzeri düz çatılı iki taş sandukalı mezardan ötürü “Beşikli Mağara” olarak adlandırılmıştır. 18. ve 19. yy seyyahları seyahat kitaplarında burayı Krallar Mezarı olarak tanımlamış ve W. Barlett gravürlerini çizmiştir.

Mezar adasının bulunduğu alan, eski çağda ölüler şehri olarak adlandırılan bir nekropol olarak düzenlenmiş, mezar adasının bulunduğu kayalık yamacın kuzey, doğu ve güney yanında kayalık içine işlenmiş mezar odaları çevrelenmiştir. Beşikli Mağara anıt mezarı, birbiriyle bağlantılı dört mekandan, tabana ve yan duvarlara oyulan pek çok mezar yatağından oluşmaktadır.

Seyyahların seyahatnamelerinde adı geçen Beşikli Mağara mezar anıtının büyük ihtimalle 18 yy öncesinde tamamen açıldığı ve soyguncular tarafından talan edildiği döylenebilir. Eski kayıtlara göre M.S.6 yy’da yaşanan iki büyük deprem felaketi ile yerle bir olan kentten günümüzde kalan en önemli kalıntılardan biri olan Beşikli Mağara nadir bir eserdir.

Stauris (Hac) Dağı’nın eteğinde en, 9.5 metre, derinliği 13 metre ve yüksekliği 7 metre olan mağara St. Paul, St. Pierre ve Barnabas ilk Hristiyan cemaat ile toplanıp onlara vaaz vermişlerdir.

Döşemesinde 5. yy’a ait mozaik parçaları ile sunağın sağındaki duvarda bir zamanlar duvarı tümü ile kaplayan fresklerden kalan izler bulunmaktadır. Sunağın sol tarafında kilisenin içine açılan tünel, bir baskın sırasında cemaatin dağa kaçarak gizlenmesine yarıyordu.

Haçlılar döneminde bir kaç metre daha uzatılan kilise iki kemerle ön cepheye bağlandı. Doğulu bir ifade taşıyan ve yerel malzeme ile yapılmış olan ön cephe, 1863 yılında Papa IX. Pius’un isteği ile Kapuçin rahipleri tarafından restore edilmiş, bu faaliyete III. Napolyon’da yardımda bulunmuştur.

Eskiden bir cephesinin bir revak ile korunduğu sol taraftaki izlerden anlaşılmaktadır. Öndeki bahçe bir kaç yüzyıl mezarlık olarak kullanılmıştır. Kilisenin içinde sunağın çevresinde de mezarlar bulunmaktadır.

1963 yılında Saint Pierre Kilisesi Papa VI. Paul tarafından hac yeri olarak ilan edilmesi ile Her yıl 29 Haziran’da burada törenler düzenlenmeye başlamıştır. Törene Vatikan’dan temsilcide katılmaktadır.